فیلم و هنر

«رالف را نجات دهید»؛ جذابیت های یک اثر سفارشی

مجله نماوا، ایلیا محمدی نیا

برای انتقال مهم ترین و ارزشمندترین مفاهیم لازم نیست اثری بلند با پیام های آنچنانی تولید شود که در غالب اوقات منتج به نتیجه مطلوب هم نمی شود. فیلم هایی که در سینما شعاری و کلیشه ای نامیده می شوند. بیشتر آثار با مضامین برگرفته از ایدئولوژی ها همین گونه اند. گاهی می شود با چند جمله ساده و چند تصویر حتی فیلمی تبلیغاتی ساخت که باور سفارشی یا تبلیغی بودن آن سخت شود. همین است که باعث می شود مخاطب احساس تحمل و تحمیل فیلم یا یک اثر را برخلاف میل و رغبت خود نداشته باشد. مواجهه خلاقانه سازندگان اثر(اینجا نویسنده و کارگردان) با مضمون مورد نظراست.

انیمیشن کوتاه «رالف را نجات دهید» به کارگردانی اسپنسر ساسر جزو معدود آثار تبلیغی است که در عین کوتاه بودن (فقط 4 دقیقه) آنچنان در ذهن مخاطبش نفوذ می کند که رهایی از مضمون تبلیغی و سفارشی آن تا مدت ها امری دشوار می شود.

فیلم با تکنیک استاپ موشن تولید شده است که کمک شایانی به مضمون دردناک فیلم کرده است. چراکه در این تکنیک خرگوشی ساخته می شود که آثارآزمایش های مرگبار روی آن به خوبی اعمال شده و در نتیجه حس واقعی تری به مخاطب می دهد گویی که ما با یک جاندار واقعی مواجه می شویم.

آنچه که فیلم را حایز اهمیت می سازد علاوه بر تکنیک های ساخت و حضور صداپیشه گان مشهور در آن، فیلمنامه موجز و بدون حشو زوائدی است که جان کلام را بی هیچ اضافه گویی رایج اینگونه آثار سفارشی به مخاطب هدفش منتقل می سازد. در واقع فیلم با این تکنیک هم از منظر زیبا شناختی و هم مضمون، طیف های وسیعی از مردم  در سنین مختلف را در سراسر جهان با خود همراه می سازد.

فیلم درباره خرگوشی آزمایشگاهی به نام «رالف» است که حاضر می شود مقابل دوربین کارگردان فیلم های مستند درباره خودش، کارها و فعالیت های روزمره اش و آرزو هایش صحبت کند. ما خیلی زود متوجه دردها و آلام رالف می شویم که چگونه در طول ماه ها تحت آزمایش قرار گرفته است تا محصولات آرایشی با کمترین آسیب و عوارضی به دست مصرف کننده های آن یعنی انسان ها برسد. فیلم اگرچه یک اثر اعتراضی درباره آزمایش روی حیوانات برای شناخت عوارض  احتمالی کالاها بر روی انسان است اما در عین حال توصیفی از بسیار کارگرانی است که برای تولید آثار لوکس و شیک در معرض صدمات ناشی از اثرات اینگونه آثار هستند. جایی رالف می گوید: «ما اصلا برای آزمایش به دنیا آمده ایم این مساله خرگوش ها را خوشحال می کند.» و بعد درباره سختی ها و عوارض آزمایش می گوید که باعث کوری چشم و کر شدن و آسیب به ستون فقراتش شده است. و بعد درباره چرایی این امر می گوید «ما که فضا نرفتیم. تا حالا کسی شنیده خرگوشی به فضا برود». که اشارتی به بسیاری از انسان ها هم می تواند داشته باشد که از بدیهی ترین حقوق انسانی هم محروم هستند. مگر چند نفر امکان رفتن به فضا را دارند. که اگر این جماعت نباشند چگونه کارخانه های شرکت های چند ملیتی به کار خود ادامه می دهند. همین که سرپناهی داشته باشند و همچون خرگوش محصولات کارخانه های آنها را به عنوان غذا مصرف کنند برایشان بس است. (در این سکانس رالف در حین خوردن درمی یابد باید سر کار خود برود و دستی بی اجازه سقف خانه او را می شکافد تا او را برای آزمایش تازه به بند بکشد) رالف در حقیقت به آنچه که بر او می رود راضی است همچنان که می گوید پدر و مادر و خواهر، برادران و فرزندانش هم همین مسیر را رفته اند. در یک آزمایش  رالف در کنار چند خرگوش دیگر قرار می گیرد. خرگوش ها از او می پرسند:

قضیه فیلم چیه رالف؟

رالف: مستندی چیزی درباره من می سازند.

خرگوش ها: می شه از آنها خواهش کنی آزادمان کنند. ما نمی خواهیم بمیریم.

رالف رو به دوربین می گوید این بخش را در تدوین می توانید حذف کنید.

اینجاست که رالف در می یابد چه حقوقی دارد. اگر چه در نهایت او یک قربانی است. اما حالا می داند که اگر تبدیل به خرگوش آزمایشی نمی شد احتمالا در یک مزرعه می توانست به زندگی خود ادامه دهد.

 درست است که «رالف را نجات دهید» یک اثر تبلیغی و سفارشی است اما به ما می آموزد که می توان با نگاهی خلاقانه نگرش را تغییر داد ولو با یک اثر سفارشی.

تماشای «رالف را نجات دهید» در نماوا

دکمه بازگشت به بالا