فیلم و هنر

مستند «آتیکا»؛ تأملی بر خونین‌ترین شورش زندانیان در تاریخ آمریکا

مجله تجربه، ترجمه علی افتخاری

در 9 سپتامبر 1971، بیش از 1200 زندانی در مرکز اصلاح و تربیت آتیکا در شمال ایالت نیویورک، یک زندان فوق امنیتی را غارت کردند، بیش از 30 نفر را بازداشت کردند و خواستار رفتار بهتر شدند. پس از چند روز، گفتگوها متوقف شد. به دستور نلسون راکفلر، فرماندار نیویورک، دستور بازپس گیری آتیکا صادر شد و 29 زندانی و 10 زندانی کشته شدند.

به مناسبت پنجاهمین سالگرد این رویداد، فیلم «آتیکا» به کارگردانی استنلی نلسون با همکاری تریسی ای. کری یکی از تکان دهنده ترین وقایع تاریخ آمریکا را بررسی می کند، رویدادی که امروز به تصویر کشیده می شود.

نلسون درباره فیلم «آتیکا» ساخته شوتایم که برای اولین بار در سپتامبر 2021 در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد، گفت: «آتیکا همیشه یک داستان سبز است. ما هر زمانی می‌توانستیم فیلم بسازیم و بحث‌ها مشابه بود، درباره زندان‌های دسته جمعی، عواقب نژادی و نیاز به اصلاحات، اما خوب بود که با اطلاعات جدیدی که قبلاً هرگز منتشر نشده بود، به 50 سال گذشته نگاه کنیم. . فکر می‌کنم امسال پنجاهمین سالگرد حادثه آتیکا است که آن را غنی‌تر و مهم‌تر کرده است، اما امیدوارم این گزارش آگاهی را در مورد بی‌عدالتی‌ها در زندان‌ها افزایش دهد.»

اگرچه ایالات متحده حدود 5 درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهد، اما حدود 25 درصد از جمعیت جهان را در خود جای داده است. جنگ پرزیدنت رونالد ریگان با مواد مخدر در دهه 1980 و لایحه جنایت کلینتون/بایدن در دهه 1990 بسیار مهم بود. تا سال 1970، 48500 نفر در زندان های ایالتی و فدرال نگهداری می شدند. امروز این رقم به شدت افزایش یافته است.

نلسون گفت: «بیش از دو میلیون نفر در زندان‌های ایالات متحده هستند، چنین چیزی در تاریخ جهان اتفاق نیفتاده است. «آتیکا» فیلمی است که من همیشه به ساختن آن علاقه داشتم. اعتصاب و پیامدهای آن لحظه حال را به گونه ای ساخته است که فکر می کنم بینندگان را شگفت زده می کند. چیزی که امیدوارم این فیلم باعث شود مردم به سیستم زندان و زندانیان به عنوان انسان فکر کنند. ما اصلاً به آنها فکر نمی کنیم و این دقیقاً کاری است که سیستم زندان باید انجام دهد.

تحت تأثیر فعالیت‌های حقوق بشر در آن زمان، زندانیان آتیک به بهبود شرایط زندگی خود تحریک می‌کردند، اما تنها کاری که می‌توانستند انجام دهند، دادن وعده‌های مبهم بود. در هیاهوی ناشی از نارضایتی طولانی مدت، زندانیان خواستار یک سری مطالبات از سوی مقامات شدند.

کل لیست شکایات آنها منطقی بود. زندانیان غیرانسانی 14 تا 16 ساعت در روز را در توالت می گذرانند. نامه های آنها مورد بررسی قرار گرفت. او محدودیت هایی برای یادگیری داشت. درمان شرم آور بود. سیستم آزادی مشروط ناعادلانه بود. آنها فقط یک بار در هفته اجازه داشتند به توالت بروند و هر ماه فقط یک رول دستمال توالت به آنها داده می شد. و مردان اغلب گرسنه به رختخواب می رفتند، زیرا دولت فقط 63 سنت در روز برای غذا برای هر زندانی خرج می کند.

علاوه بر این، 63 درصد از زندانیان سیاه پوست یا سبزه بودند. 100% نگهبانان را افراد سفیدپوست تشکیل می دادند و بیشتر آنها نژادپرست بودند و این بدان معنا بود که زندانیان سفیدپوست مدام توسط کارکنان زندان مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند.

نلسون گفت: «یکی از به یاد ماندنی‌ترین نقل‌قول‌های فیلم درباره یک زندانی سفیدپوست که درباره چگونگی به دست آوردن حقوق سفیدپوست خود صحبت می‌کند. این شگفت انگیز است. یکی از کارهایی که این فیلم در کنار بسیاری از فیلم‌های آتیکا انجام داد، توضیح این بود که چرا زندانیان شورش کردند. اکنون می دانیم که با آنها بدرفتاری شده است. آنها به عنوان یک انسان دیده نمی شدند و این نوعی نژادپرستی کنترل نشده است که تا به امروز ادامه دارد.”

هنگامی که پلیس دولتی کنترل زندان را دوباره به دست گرفت، خشونت نژادی تشدید شد. پس از اینکه فرماندار راکفلر، سیاستمدار ترسو که هیچ علاقه ای به عواقب انسانی تصمیماتش نداشت، دستور داد که زندان به هر نحوی بازگشایی شود، افسر در حال فریاد زدن “برتری سفیدها” بود. آنچه رخ داد حمله خونین با گاز اشک آور و سلاح گرم بود که پس از چهار روز مذاکره بی نتیجه حدود 15 دقیقه به طول انجامید.

استنلی نلسون کارگردان فیلم «آتیکا»

فجیع ترین جنایتی که تاکنون رخ داده است، پس از استفاده کامل مقامات دولتی از زندان رخ داده است. پلیس ایالتی بر زخم های زندانیان زنده مانده ادرار می کند. زندانیان مجبور شدند برهنه شوند و با پای برهنه از روی شیشه های شکسته و تونل های افسران مجری قانون که به نوبت آنها را با چوب می زدند فرار کنند. در تلاش برای تحقیر بیشتر آنها، زندانیان برهنه مجبور شدند روی لبه گاردهای سفید متقلب راه بروند. این نمایشی است که به سرعت توسط بازار برده ها مطابقت دارد.

نلسون می‌گوید: «مطمئناً نباید به این شکل تمام شود. اینطور نیست که زندانیان ناگهان خشن تر از اسیران یا هر چیز دیگری شوند. “این واقعاً بخشی از کاری بود که دولت می خواست انجام دهد، گفت: “ما قدرت انجام این کار را داریم و خسته هستیم و می خواهیم با خشونت هر چه بیشتر به آن پایان دهیم.”

راکفلر جمهوری با تشویق نیکسون مسیر سختی را طی کرد. مکالمات تلفنی آنها توسط سیستم ضبط کاخ سفید نیکسون ضبط شده است.

کری، یکی دیگر از تهیه‌کنندگان کتاب «آتیکا می‌گوید» می‌گوید: «هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم به قلب و ذهن راکفلر نگاه کنیم، اما من فکر می‌کنم بر اساس این گفتگوها، هیچ تلاش ایمانی برای پیگیری و مذاکره وجود ندارد». او درخواست کرد، اما این اتفاق نیفتاد، زیرا در نهایت این یک مزیت سیاسی برای نیکسون و راکفلر بود که از آن وضعیت خارج شوند. “

ال ویکتوریا زندانی سابق آتیکا بود

راکفلر از بازدید از آتیکا برای بهبود وضعیت امتناع کرد. از او خواسته نشد که با زندانیان ملاقات کند، فقط از او خواسته شد که بیرون از دیوارهای زندان ظاهر شود.

نلسون گفت: “یکی از چیزهایی که زندانیان می خواستند این بود که صدای آنها شنیده شود، بنابراین ورود راکفلر می تواند نشانه ای باشد که دولت از طریق فرماندار راکفلر صدای شما را خواهد شنید.” فکر می‌کنم اگر راکفلر به آنجا می‌رفت، شرایط بسیار متفاوت بود.

کمیسیون ویژه ایالت نیویورک در مورد حادثه دلبستگی برای تحقیق در مورد شورش گفت: “به استثنای نسل کشی سرخپوستان در اواخر قرن نوزدهم، حملات پلیس ایالتی به خونین ترین روز مردم آمریکا از زمان جنگ داخلی تبدیل شد.”

با این حال، هیچ کس تاوان بی عدالتی را پرداخت نکرد. سال‌ها بعد، میلیون‌ها دلار به بازماندگان زندانیان و بازماندگان قتل‌عام بازپرداخت شد – نلسون آن را «مقدار غیرمنتظره‌ای پول» خواند، اما دولت هیچ قساوت یا قتل عام را نپذیرفت. علنا عذرخواهی نکرد. این نلسون را شگفت زده نکرد.

او گفت: “جلساتی به نام کمیسیون مک کوی برگزار شده است، همه چیز مورد بحث قرار گرفته است، اما هیچ کس تحت پیگرد قانونی قرار نگرفته است که من را شگفت زده نمی کند.” امروز، شما می بینید که آمریکایی های آفریقایی تبار ثروتمند توسط پلیس کشته می شوند و در حالی که مردم در حال ضبط با تلفن های همراه خود هستند، پلیس آزاد است که پرسه بزند. بسیار آسان است که بگوییم این ادامه 50 سال پیش است.

حمله به زندان آتیکا توسط ریچارد نیکسون رئیس جمهور ایالات متحده تایید شد و به دستور فرماندار نیویورک نلسون راکفلر صادر شد.

نلسون در زمان قیام 1971 20 ساله بود. او تاکید کرد که اعترافاتش از طریق شکنجه و اعترافاتش از طریق شکنجه گرفته شده است. به عنوان مثال، راکفلر به مقامات دولتی دستور داد که به ادعای اعدام زندانیان توسط زندانیان پایبند باشند، در حالی که در واقع، پس از کالبد شکافی، تمام قربانیان توسط پلیس و نگهبانان دولتی تیراندازی شدند.

در مورد حادثه آتیکا رمز و راز زیادی وجود دارد و حتی امروز، دولت آمریکا همچنان از انتشار هزاران پرونده مهم خودداری می کند.

نلسون می‌گوید: «قبل از ساخته شدن فیلم، فکر نمی‌کنم کسی بداند. ما نفهمیدیم چرا زندانیان زندان را گرفته اند. ما دخالت نیکسون با جاه‌طلبی‌های سیاسی راکفلر را درک نکردیم، و فکر می‌کنم به طور کامل متوجه نشدیم که زندانیان چگونه مذاکره می‌کنند و سعی می‌کنند به صلح پایان دهند، نه نسل‌کشی. تا کنون، بسیاری از مردم فکر کرده اند، “من می دانم که اینجا زندانی است که در آن اتفاق مهمی رخ داده است، اما در مورد جزئیات مطمئن نیستم.”

در دهه‌های پس از قیام، شرایط در آتیکا و زندان‌های ایالات متحده تغییر چندانی نکرده است. نلسون می گوید: «وضعیت در آتیکا برای مدتی بهتر شد، زیرا اتفاقی که افتاد بسیار ناراحت کننده بود، اما به تدریج به حالت اولیه خود بازگشت و امروز سیستم زندان ها به همین شکل است. بستگی به این دارد که چه کسی ارباب یا سرپرست باشد. آنها قدرت زیادی دارند و این به آنها بستگی دارد که آیا زندانیان «حق» هستند، اما بازنگری در وضعیت امروز زندان های ما و جلوگیری از پایان بازداشت های دسته جمعی همچنان ضروری است.

«آتیکا» در زمان حساسی آمد. مذاکرات در مورد اصلاح عدالت کیفری به امری عادی تبدیل شده است. این موضوع در جریان انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال 2020 مورد بحث قرار گرفت، اما آتیکا همچنین هشدار داد که این کشور در گذشته بوده است. نتیجه غم انگیز فیلم ارزش مخالفان را دست کم نمی گیرد. اعتراضات امروز همچنان زندانیان درون نظام را تحت تاثیر قرار می دهد.

در سال 2018، دست کم در 17 کشور اعتراضات زندان برگزار شد. در آن زمان، زندانیان در سراسر ایالات متحده از کار کردن خودداری کردند، بر روی سکو می نشستند، و در برخی موارد از گرسنگی می مردند تا توجه را به شرایط اسفناک و اعمال استثمار جلب کنند. اعتصاب مانند آتیکا با یک سری مطالبات از جمله بهبود سریع شرایط زندان و لغو فوری برده داری در زندان ها همراه بود. آنها همچنین قوانین فدرال را هدف قرار می دهند که شکایت زندانیان از مقامات به دلیل نقض حقوق بشر را دشوار می کند و خواستار پایان دادن به نابرابری نژادی و افزایش بازپرداخت است.

نلسون گفت: “این ساخته شده است و به شیوه ای بسیار ویژه به زندانیان قدرت می دهد.” همه زندانیان در زندان های طولانی کشور از وضعیت آتیک آگاه هستند و به فکر آتیک هستند و می دانند که اگر به آنها فشار بیاورند ممکن است حقوق خود را مطالبه کنند. همانطور که یکی از برادران فیلم می گوید: “عواقبی دارد، اما گاهی اوقات باید این کار را انجام داد.”

منابع: Undewire (Temby Obnson)، Deadline (متیو کری)

این فیلم را در Experience تماشا کنید

نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا