فیلم و هنر

تام هنکس؛ سلاح مخفی استیون اسپیلبرگ در فیلم «پست»

مجله نوا، ترجمه علی افتخاری

پس از پنج فیلم مشترک، تام هنکس و استیون اسپیلبرگ دوستان صمیمی هستند. با این حال، هنکس یک نقش مهم دیگر – و بدون دستمزد – در مدیریت فیلم اسپیلبرگ دارد: مربی بازیگری.

اسپیلبرگ به دلیل بی تفاوتی نسبت به بازیکنانش شناخته می شود و انتظار دارد آنها برای حضور در صحنه و جلوی دوربینش کاملا آماده باشند. این امر به ویژه در مورد اداره پست صدق می کند، که سرعت تولید آن بسیار سریعتر از تولید استاندارد فیلم اسپیلبرگ بود: تولید در 1 می 2017 آغاز شد، کمتر از هشت ماه قبل از اکران در 22 دسامبر. هنکس تصمیم گرفت اعضای اتاق خبر را تا فیلم همراهی کند تا مقدمات بسیار مورد نیاز را فراهم کند.

قبل از انتشار پست، هنکس در نقش «سرباز نجات رایان»، «ترمینال»، «اگر می توانستی مرا بگیری» و «پل جاسوسی» اسپیلبرگ را بازی کرد و فهرست کوتاهی از «گروه برادران» محصول HBO را تهیه کرد. روشی که استیو کار می‌کند، “او گفت.” در موارد مختلف، من باید درک می‌کردم که این مرد چگونه فیلم می‌سازد. فقط یک تغییر کوچک می‌تواند تا حد زیادی کمک کند؛ مسئولیتی که او به بازیکنان می‌دهد.

پست درباره نسخه 1971 اسناد پنتاگون توسط واشنگتن پست است. اسناد پنتاگون قبل از انتشار، زمانی که بن بردلی سردبیر واشنگتن پست و کاترین گراهام سردبیر روزنامه، دولت فدرال را در مورد حق انتشار اسناد به چالش کشیدند، به تیتر اخبار تبدیل شدند. اسناد پنتاگون مطالعه ای درباره نقش سیاسی و نظامی ایالات متحده در جنگ ویتنام از سال 1945 تا 1967 است و حاوی اطلاعات تحلیل شده ای است که می توانست توسط چهار دولت ریاست جمهوری نادیده گرفته شود.

هنکس در «پست» نقش بردلی را بازی کرد و استریپ نقش گراهام را بازی کرد. گروهی از بازیگران و فیلمسازان مشهور تلویزیون از جمله کری کون، باب اودنکرک، سارا پلسون و زک وودز نقش مکمل را در این فیلم ایفا کردند.

تیم سازنده پست، باب اودنکرک، ستاره فیلم «بهتر است با سائول تماس بگیر» را بدون تماس تلفنی با اسپیلبرگ برای ایفای نقش بن باغدیکیان، نویسنده واشنگتن پست، استخدام کردند. اودنکرک گفت: «تام یک هفته قبل از اینکه فیلم شروع به خواندن نمایش‌ها و تمرین‌های ما کند، همه بازیگران واشنگتن پست را در منطقه ما جمع کرد.

تام هنکس در نقش بن بردلی

هرکسی که انتظار تمرین شبیه سازی را داشت با توجه به جزئیات حرکت بازیکنان مقابل دوربین کم شد. هنکس که دو بار برنده جایزه اسکار بهترین فیلم فیلادلفیا و فارست گامپ شده است، گفت: به بازیکنان گفتم که او این کار را نمی کند. همه ما وارد می‌شویم و می‌دانیم در منطقه چه خبر است، بنابراین چشم‌اندازی از جایی داریم که قرار است باشیم. “شما می توانید نمایش هایی را ببینید که ما نمی توانیم تصور کنیم.”

اودنکرک گفت: «استیون یک یا دو بار فیلمی ساخت. او از روش های مختلفی برای تنظیم حرکات بازیکنان مقابل دوربین استفاده می کند. او با الهام کار می کند. او تابلوی داستان ندارد، اما سعی می کند همان روز آن را بفهمد. “توصیه تام این بود که برای هر چیزی آماده شوید.”

اسپیلبرگ احساس کرد که بهترین زمان برای گفتن این داستان است. او در یک جلسه پرسش و پاسخ پس از ”پست” استودیو فاکس گفت: “من واقعا از اتفاقاتی که در جهان و در ایالات متحده رخ می داد ناراحت بودم، و لیز هانا اولین ایده را به ذهنم خطور کرد و صفحه را بدون دستور نوشت.” او یک نسخه به امی پاسکال داد و امی آن را برای من فرستاد. ناگهان تمام نگرش من به آینده روشن شد. مخاطبان ما افرادی هستند که 13، 14 ماه گذشته (ماه های منتهی به موفقیت دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و اولین ماه های حضور وی در کاخ سفید) را در تشنگی حقیقت سپری کرده اند.

تام هنکس، استیون اسپیلبرگ و مریل استریپ

هنگامی که اسپیلبرگ در 3 مارس 2017 به پروژه پیوست، جاش سینگر فیلمنامه نویس برنده اسکار او را استخدام کرد تا نورافکن برنده اسکار را بازنویسی کند، تا حدی برای تقویت نقش هنکس به عنوان سردبیر واشنگتن پست، بن بردلی. با این حال، هنکس گفت که نقش سینگر «تقویت کل داستان» بود. هانا فیلمنامه را در اکتبر قبل از انتخابات به ایمی پاسکال و استودیو ارسال کرد. نمایشگاه “پست” ارائه ای در مورد پیشرفت و برابری زنان بود که در آن یک زن (هیلاری کلینتون) می توانست اولین رئیس جمهور ایالات متحده شود. هنکس گفت: «وقتی فیلمنامه را در فوریه خواندم، میانگین بردلی برای او همان بود که الان است. استیو می خواست جزئیات اسناد پنتاگون را بداند. در نهایت فیلم بر روی دانیل آلسبرگ (تحلیلگر نظامی وزارت امور خارجه که اسناد پنتاگون را منتشر کرد) و اخبار و داستان های حقوقی داستان که با حضور جاش سینگر و لیز هانا در صحنه فیلمبرداری تقویت شده است، تمرکز دارد.

سبک کارگردانی اسپیلبرگ سریع و قاطع است که تماشای آن را برای اودنکرک جالب کرده است. او گفت: «به نظر نمی رسید استیون عجله داشته باشد. او خلاقانه کار کرد. فکر می کنم او عاشق چالش ها و سرعت بود. او تیمی متشکل از بازیکنان باتجربه داشت. او به روی صحنه می رود و بیشتر نمایش ها را در دو یا سه ست با چند شورت می گیرد. استیون در حین تماشای این موارد را در ذهن داشت. انتخاب او الزام آور و قوی است، بنابراین شما مجبور نیستید تمام فضای اضافی را اشغال کنید. او عاشق سرعت و استرس بود و همیشه لبخند می زد. وقتی بی قرار بود، به پایین نگاه نمی کرد و نمی ترسید، مثل بچه ای که با اولین دوربینش این طرف و آن طرف می دود و عکس های جدیدی می گیرد. “شما ظاهر می شوید، و دید شگفت انگیزی ایجاد می کنید، به چیزی نگاه می کنید، و با حرکت دادن عروسک به گوشه ای می روید تا به سند مهم برسید.”

مریل استریپ در نقش کاترین گراهام

وقتی هنکس فیلم پایانی را دید، متوجه شد که نقش اول اسپیلبرگ به نمایش هایی منجر شده است که او از وجود آن بی اطلاع بوده است. هنکس گفت: “وقتی یک روزنامه نگار به دفتر بردلی می رسد، از جعبه اسناد پنتاگون خجالت می کشد.” روی کاغذ، جایی بود که قرار بود بیاید و حرف ما را قطع کند. استیو هر کاری که ما باید انجام می دادیم انجام داد. مردی با یک جعبه کفش کتانی وارد اتاق نشیمن ما می شود. استیو رویکرد متفاوتی به نمایش داد. او می‌توانست ببیند واقعاً چه خبر است: یک جعبه کفش کتانی خاکستری پر از 200 صفحه گزارش پنتاگون. موضوع این نبود که کار ما قطع شود. این کاری است که این مرد انجام می دهد. ما متن را آنگونه که هست و به شکلی که آن را می بینیم می دانیم، در حالی که دستور کار استیو مبتنی بر برانگیختن تخیل او است.

هنکس و استریپ در ماه مارس در ایمیلی اعلام کردند که برای اولین بار با هم کار خواهند کرد. (استریپ و اسپیلبرگ در «هوش مصنوعی» با هم همکاری کرده بودند. هنکس به یاد می آورد: «به خودم گفتم: «اوه خدای من، خوشحالم». هنکس و استریپ در آن سوی ایالات متحده زندگی می کنند و تنها در اتاق های شلوغ یکدیگر را می شناسند. هنکس گفت: من هیچ تماسی با مریل ندارم. زمانی که به ابتدای ساخت فیلم نزدیک می شدیم با هم آشنا شدیم. من یک پیام صوتی از او مانند کاترین گراهام و یک پیام از او مانند بن بردلی دریافت کردم.

تام هنکس و سارا پلسون

یکی دیگر از لذت های بزرگ فیلم دیدن دو بازیگر با استعداد در وهله اول آنهاست. هنکس قبل از ساختن فیلمی برای همایش هفتگی بردلی و گراهام برای صبحانه روز جمعه عصبی بود. او گفت: «من کاملاً آماده بودم، ترسیده بودم، خوابم نمی برد و منتظر بودم تا صبح سر کار بروم.

اسپیلبرگ با تصویر اصلی فیلمی ساخت. هنکس گفت: «این یک بازی شگفت‌انگیز طولانی بود، هفت تا نه صفحه. باید تبادل جسورانه ای بین دو نفر صورت می گرفت که در یک سطح با آشنایی با فلسفه شخصی و در عین حال یک محیط متحول بودند. بردلی کارمند و گراهام مدیر بود. برای برقراری ارتباط مجبور شدیم از قله ها و دره های زیادی در طول منطقه عبور کنیم. استیو می‌گوید که نمایش فیلمی درباره این دو نفر ساخته است. این دیدار دو فرد برابر در میدان نبردی پر از فراز و نشیب است.»

و این لحظه مهمی در تاریخ منطقه حفاظت شده شهر واشنگتن است. هنکس گفت: «این دو شخصیت نمی‌دانستند که هفته آینده دو اتفاق در زندگی‌شان رخ خواهد داد. گراهام از کی به کاترین گراهام، رئیس یک شرکت بزرگ سفر می کرد، نه زنان و دختران مردانی که او اداره می کرد. و بگذارید واشنگتن پست مهمترین روزنامه ای باشد که امروز می شناسیم.

بن بردلی و کاترین گراهام

هنکس در دهه 1990 با بردلی از طریق مایک نیکولز و نورا افرون (همسر سابق کارل برنشتاین، سخنگوی ریاست جمهوری) آشنا شد. هنکس گفت: «بن بدون دستکش وارد رینگ بوکس شد. صدای او منعکس کننده این نگاه به شام ​​یا میز ناهار است. او هیچ امیدی نداشت زیرا مدت‌ها پیش متوجه شد که هر کسی که در قدرت باشد می‌تواند برای حفظ موقعیتش دست به هر کاری بزند، از جمله دروغ گفتن، اما از شغل خود به عنوان یک روزنامه‌نگار ناامید بود.

اودنکرک گفت: «بردلی بسیار مغرور بود و تام خیلی مغرور نیست. او از بازی در نقش مردی که همه را کنار می‌زند و ادامه می‌دهد لذت می‌برد. با نگاه کردن به او، تام به خوبی وارد این شخصیت قوی و شاد شد. تام مرد خوبی است. او هرگز به سختی بن بردلی نمی دود. “ایفای نقش یک فرد با اعتماد به نفس و قدرتمند سرگرم کننده است.”

هنکس با گراهام در کنفرانس سالانه Ann Allen & Company در Sun Valley در 17 ژوئیه 2001 – روز مرگ او – ملاقات کرد. او گفت: این تصادف بسیار خوبی بود. من و ریتا (ویلسون) از اینکه او در کنار ما بنشیند هیجان زده شدیم. ما در مورد فیلم ها و آینده تماشای فیلم در تلویزیون در خانه صحبت کردیم، بنابراین شما می توانید انتخاب کنید. “اما اوه، فکر نمی کنی ما همیشه می خواهیم به سینما برویم؟” او پرسید. با هم صحبت کردیم، او با ماشین گلف خود به خانه اش رفت و 12 ساعت بعد فوت کرد.

او چه شکلی بود؟ هنکس گفت: «من متوجه اضطراب و شک او شدم. او زن خوش اخلاقی نبود و بهترین فرد روی میز شد. همه به خاطر کاری که انجام می‌داد به او احترام می‌گذاشتند، اما او مطمئن نبود که همیشه حرف درستی می‌زند یا سؤالات درست می‌پرسد. از نظر ادب و حیا تقریباً پست بود. هیچ کس جرات بیانیه ای را نداشت. به نظر می رسد گراهام به این فکر می کند که آیا لیاقت حضور در آنجا را دارد یا خیر. البته او لیاقتش را داشت. منعکس شده در فیلمنامه: استرس، اضطراب و شک هفته ای که کاترین در فیلمنامه حضور داشت.

«پست» با واکنش مثبت منتقدان مواجه شد و در حال حاضر بر اساس 399 نقد، 88 درصد برای وب سایت راتن تومیتوز مثبت است. امتیاز فیلم در این وبسایت 7.9 از 10 است. فروش جهانی فیلم قابل توجه بود و 179.8 میلیارد دلار در سراسر جهان به دست آورد، در حالی که تولید حدود 50 میلیون دلار بود. هیئت ملی منتقدان (NBR) «پست» را بهترین فیلم سال با بازی هنکس و استریپ بهترین بازیگر مرد سال معرفی کرد. این فیلم نامزد دو جایزه آکادمیک برای بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر مرد این مجموعه شد و نامزد جایزه گلدن گلوب در شش بخش شد که موسسه فیلم آمریکا «پست» را به عنوان یکی از 10 فیلم برتر نامزد کرد. سال 2017. انتخاب کرد.

منبع: Indiwire (آن تامپسون)

این فیلم را در نماوا ببینید

نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا